از خداوند پرهیز کنید؛ آن‌گونه که شما را هشدار داده ، و خشیتی از او در دل داشته باشید که شما را از هر آنچه ناپسند اوست باز دارد

ترجمه کلمه به کلمه :

• اِحْذَرُوا : برحذر باشید ، بپرهیزید
• مِنَ اَللَّهِ : از خدا
• کُنْهَ : به حقیقتِ ، به تمامی ، به نهایتِ
• مَا حَذَّرَکُمْ : آنچه شما را از آن برحذر داشته
• مِنْ نَفْسِهِ : از جانبِ خودِ او
• وَ اِخْشَوْهُ : و از او خشیت داشته باشید
• خَشْیَهً : خشیتی ( به گونه‌ای )
• تَحْجُزُکُمْ : که شما را باز دارد
• عَمَّا : از آنچه
• یُسْخِطُهُ : او را به خشم می‌آورد ، آنچه خشم و ناخشنودی خداوند را برمی‌انگیزد

از خداوند پرهیز کنید ؛ آن‌گونه که خود شما را هشدار داده ، و خشیتی از او در دل داشته باشید که شما را از هر آنچه ناپسند اوست باز دارد

آرامش در سایه خشیت

این حدیث شریف، تصویری عمیق و دقیق از حقیقت تقوا و خشیت الهی ارائه می‌دهد و آن را از سطح یک ترس ذهنی ، به رفتاری بازدارنده و عملی ارتقا می‌دهد.

در بخش نخست ، امام علیه السلام می‌فرمایند :

اِحْذَرُوا مِنَ اللَّهِ کُنْهَ مَا حَذَّرَکُمْ مِنْ نَفْسِهِ

به این معنا که معیار پرهیز از خدا ، نه برداشت‌های شخصی انسان ، بلکه هشدارهایی است که خودِ خداوند دربارهٔ خویش داده است ؛ هشدارهایی که در قالب وحی ، قرآن و تعالیم پیامبران بیان شده‌اند. این تعبیر نشان می‌دهد که معرفت درست به خدا ، مقدمهٔ خشیت صحیح از اوست

در ادامه امام می‌فرمایند :

وَ اِخْشَوْهُ خَشْیَهً تَحْجُزُکُمْ عَمَّا یُسْخِطُهُ

در اینجا خشیت به‌عنوان ترسی آگاهانه و برخاسته از شناخت مطرح می‌شود ؛ خشیتی که اثر عملی دارد و انسان را از گناه ، سرکشی و نافرمانی بازمی‌دارد. خشیتی که به رفتار منتهی نشود، از منظر این حدیث ، خشیت کامل و مطلوب نیست.

در نتیجه ، خشیت الهی نه عامل اضطراب و یأس ، بلکه نیرویی تربیتی و اصلاح‌گر است که انسان را در مسیر بندگی و پاکی نگاه می‌دارد.

• درباره خشیت در ویکی شیعه بیشتر بخوانید