حَسَد، انسان را فرسوده و ناتوان می‌سازد

ترجمه کلمه به کلمه :

• اَلْحَسَدُ : حسد ، رشک
• یُضْنِی : فرسوده می‌کند ، به ناتوانی و رنج می‌کشاند ، از پا می‌اندازد

حسد و تباهی آرامش

این حدیث کوتاه و پرمعنا ، به یکی از آثار ویرانگر حسد اشاره دارد. حسد حالتی درونی است که انسان را به اندوه ، اضطراب و رنج دائمی دچار می‌کند؛ زیرا فرد حسود همواره نعمت و کامیابی دیگران را با نگاه منفی می‌نگرد و در دل خود آرزوی زوال آن را می‌پروراند. چنین وضعیتی آرامش روانی را از انسان می‌گیرد و او را در چرخه‌ای از ناراحتی و فرسایش روحی گرفتار می‌سازد.

واژه «یُضْنِی» بیانگر تحلیل رفتن تدریجی است؛ یعنی حسد نه به‌صورت ناگهانی ، بلکه آرام‌آرام توان روحی و حتی جسمی انسان را می‌کاهد. از این‌رو ، پیام حدیث آن است که زیان حسد پیش از آن‌که متوجه دیگران باشد ، دامنگیر خودِ انسان حسود می‌شود.

در آموزه‌های اخلاقی اسلام ، برای رهایی از این آفت ، بر پرورش روحِ قناعت ، شکرگزاری و تبدیل حسد به «غبطه» تأکید شده است؛ حالتی که انسان بدون آرزوی زوال نعمت دیگران ، تنها از خداوند طلب همان خیر و نعمت را برای خویش می‌کند.

• درباره حَسَد در دانشنامه‌ی اسلامی بیشتر بخوانید