آتش، سرانجامِ تقصیرکاران است

ترجمه کلمه به کلمه :

• اَلنَّارُ : آتش ، دوزخ ، جهنم
• غَایَهُ : نهایت ، سرانجام ، مقصد نهایی ؛ چیزی که یک مسیر به آن ختم می‌شود
• الْمُفَرِّطِینَ : تقصیرکاران ، کسانی که کوتاهی کردن ، سستی ورزیدن ، فرصت را از دست دادند ، کسانی که در انجام وظیفه‌های دینی و اخلاقی خود قصور ورزیده‌اند

این حدیث شریف ، هشدار عمیقی نسبت به خطر سستی ، اهمال و از دست دادن فرصت‌های الهی در زندگی انسان دارد و مقصد نهایی و پایان راه کسانی که در انجام وظیفه‌های دینی و اخلاقی و اطاعت از خداوند قصور ورزیده‌اند را آتش دوزخ معرفی می کنند.

در حقیقت، تقصیرکاران در این‌جا اشاره به افرادی دارد که نه از روی دشمنی ، بلکه به سبب بی‌توجهی ، غفلت و به تأخیر انداختن کار نیک ، سرمایه‌ی عمر خود را از دست می‌دهند و دچار حسرت ابدی می‌گردند.

حدیثِ شریفِ ، «اَلنَّارُ غَایَهُ الْمُفَرِّطِینَ» ، یک اصل بنیادین در باب مسئولیت‌پذیری و زمان‌بندی معنوی را به ما گوشزد می‌کند. برخلاف تصور رایج که عذاب الهی را صرفاً نصیب طغیانگرانِ آشکار ، منکرانِ سرسخت یا مجرمانِ علنی میداند ، امیرالمؤمنین علی علیه السلام مرزهای خطر را گسترش می‌دهند و به کسانی اشاره دارند که لزوماً در مقام دشمنی و عناد با حق نیستند؛ بلکه بزرگ‌ترین خطای آن‌ها کوتاهی ، سهل‌انگاری و از دست دادن فرصت‌ها است. اینان کسانی هستند که علم به حقایق دارند (یا حداقل آن را انکار نمی‌کنند)، اما در عمل کوتاهی می‌کنند و امر مهم را به تأخیر می‌اندازند.