زکاتِ مقام و منزلت، بخشش آن است

ترجمه کلمه به کلمه :

• بَذْلُ : بخشیدن ، صرف کردن ، به کار گرفتن ، در اختیار گذاشتن
• اَلْجَاهِ : مقام ، آبرو ، منزلت اجتماعی
• زَکَاهُ : زکات ، پاک‌کننده ، حق واجب
• اَلْجَاهِ : مقام ، آبرو ، منزلت اجتماعی

هنگامی که آبرو وسیلهٔ خدمت می‌شود

این حدیث شریف به بُعدی از زکات اشاره می‌کند که تنها به مال و دارایی محدود نیست، بلکه هر نعمتی در زندگی انسان زکاتی دارد؛ چنان‌که زکات علم، نشر آن است و زکات قدرت، حمایت از حق. به همین قیاس، منزلت و شأن اجتماعی نیز زکاتی دارند و صاحب جایگاه موظف است آن را در خدمت دیگران به کار گیرد.

مقصود از «بذل الجاه» آن است که انسان از اعتبار و نفوذ خود برای رفع نیاز دیگران ، گشودن گره‌های مردم ، حمایت از مظلوم ، و دستگیری از ناتوان استفاده کند. کسی که در جامعه جایگاهی دارد و سخنش اثرگذار است ، اگر این نعمت را در مسیر خیر به کار گیرد ، در حقیقت زکاتِ این نعمت را پرداخته است.

مقام و منزلت و آبرو یک عطای الهی است و صاحب آن مسئول است که از آن برای خدمت به خلق بهره ببرد ، نه برای خودنمایی ، برتری‌جویی یا ظلم. زکاتِ جاه یعنی بهره‌گیری از نفوذ اجتماعی در راه خدا و خیر مردم؛ و این عمل ، هم موجب پاکی دل ، هم موجب رشد اجتماعی ، و هم عامل تقرب به پروردگار است.